کودکان لجباز، استقلال‌طلبند
کودکان لجباز، استقلال‌طلبند
لجبازی کودکان در سنین یک تا دو سالی به معنای کنجکاوی، در دو تا ۶ سالگی به معنای استقلال‌طلبی و مالکیت براشیاء و در سنین مدرسه به معنای اعتراض به وضع موجود است.
لجبازی مفهوم عام دارد و در هر سنی، نحوه بروز آن متفاوت است.
لجبازی در سنین پایین به صورت کنجکاوی است که با افزایش سن، آرام آرام از مفهوم کنجکاوی به سمت مالکیت و استقلال‌طلبی رفته تا اینکه به سمت تفکر اشتراکی پیش می‌رود؛ پس به طور کلی می‌توان گفت لجبازی طیف گسترده‌ای از کنجکاوی، مالکیت بر اشیاء، استقلال‌طلبی و معاندت و مخالفت را در سنین بالاتر پیش‌رو دارد.
بیشتر اوقات لجبازی کودک به مفهوم لبجازی نیست بلکه بیانگر استقلال‌طلبی آنها است چرا که کودکان با انجام کارهایی که مخالف خواسته پدر و مادر است می‌خواهند به آنها بگویند که مستقل هستند.
در سن دو تا سه سالگی لجبازی به معنای استقلال است و در سن مدرسه و پیش‌دبستانی لجبازی به معنای اعتراض به وضع موجود و راضی نبودن از اتفاقات جاری است.
در سنین بالاتر که سنین آموزش پذیری است لجبازی می‌توان از سر خطا باشد یعنی بچه‌ها کاری را انجام می‌دهند که کار درستی نیست؛ اگر چه در سن عقلانیت هستند ولی از بی‌تجربگی و از روی مخالفت، کارهای نادرست را انجام می‌دهند.
در کودکان یک تا دو ساله خانواده‌ها سعی کنند با دور کردن خطر از کودکان اجازه دهند تا کودک کارش را انجم دهد چرا که کودک از سر کنجکاوی، لجبازی می‌کند.
در سنین پیش‌دبستانی بهتر است والدین با کودک صحبت کنند و ضررهای پیش‌رو از لجبازی کودک را به او گوشزد کنند و پس از آگاه سازی با کودک به توافق برسند.
در سنین بالاتر باید از رفتار نادرست جلوگیری کند مثلا نوجوانی که سیگار می‌کشد و عنوان می‌کند که دلش می‌خواهد این کار را انجام دهد این رفتار دیگر یک لجبازی ساده نیست بلکه به مرحله مخالفت با خانواده رسیده است.
برخورد والدین با کودک باید بسته به شرایط متفاوت باشد اما والدین بدانند در هیچ سنی تنبیه کار عقلانی و درستی نیست چرا که در تربیت نوین، تنبیه جسمی مورد قبول نیست.
می‌توان در برخی موارد با محروم کردن فرزند از چیزهای مورد علاقه وی را به نادرستی کارهایش آگاه ساخت.
هادی معتمدی
منبع : سلامت نیوز
